Histrioniczne zaburzenie osobowości

Co to tak właściwie jest?:
Zdaję sobie sprawę, że większość osób słyszy to pojęcie po raz pierwszy. Nazwa histrionicznego zaburzenia osobowości pochodzi z łaciny od słowa histrio oznaczającego aktora. Osoby z tym zaburzeniem charakteryzują się niezwykłą teatralnością zachowań, przesadnym wyrażaniem swoich emocji, potrzebą bycia w centrum uwagi oraz prowokacyjną seksualnością. Takie osoby zrobią dosłownie wszystko, aby uwaga była skupiona właśnie na nich, m.in. kogoś szturchną, będą zachowywać się wulgarnie, potkną się, omdleją, a w najbardziej ekstremalnych przypadkach dla uwagi posuną się nawet do próby samobójczej.

Objawy:

• Teatralność zachowań;
• Niestosowna uwodzicielskość, prowokacyjne zachowania;
• Chęć bycia w centrum uwagi, a w razie jej niedostatku odczuwany dyskomfort;
• Płytka uczuciowość;
• Koncentracja na atrakcyjności fizycznej;
• Duże nacechowanie emocjonalne wypowiedzi, tak, aby wpływały na jej odbiór przez rozmówcę;
• Łatwe uleganie wpływom innych.

Podtypy Millona:

• Osobowość Histrioniczna Teatralna (osobowość histrioniczna)
• Osobowość Histrioniczna Infantylna (osobowość histrioniczna i cechy osobowości borderline)
• Osobowość Histrioniczna Pełna Życia (osobowość histrioniczna i cechy osobowości narcystycznej)
• Osobowość Histrioniczna Zjednująca (osobowość histrioniczna i cechy osobowości zależnej i kompulsywnej)
• Osobowość Histrioniczna Wzburzona (osobowość histrioniczna i cechy osobowości borderline)
• Osobowość Histrioniczna Nieszczera (osobowość histrioniczna i cechy osobowości antyspołecznej)

Leczenie:

W leczeniu histrionicznego zaburzenia osobowości stosuję się głównie psychoterapie. Farmakoterapię natomiast stosuję się tylko w przypadku współwystępowania objawów depresji lub zaburzeń lękowych. Ważnym jest, aby dokładnie sprawdzić tę kwestię, gdyż leki mogą zostać wykorzystane w sposób demonstracyjny przez pacjenta w celu zwrócenia uwagi na powagę swojego stanu. Ich stosowanie wymaga ostrożności przez ryzyko wykorzystania ich w celach samobójczych.

Ciekawostki:

• Wbrew temu co się może wydawać osoby z tym zaburzeniem są często ciepłe, sympatyczne i pełne energii;
• Osoby takie bardzo łatwo zmieniają zdanie na jakiś temat. Wystarczy rozmowa z kimś lub przeczytanie czegoś w internecie;
• Osobowość ta częściej jest diagnozowana u kobiet;
• Ludzie z tym zaburzeniem często mają niską samoocenę;
• Osoby z taką osobowością mogą normalnie funkcjonować w społeczeństwie.

To tyle na ten temat. Zaburzenie to jest bardzo ciężkie zarówno dla osób zaburzonych jak dla ich otoczenia. Najważniejsze jest podjęcie leczenia, które umożliwi prawidłowe funkcjonowanie.

Pozdrawiam i życzę miłego dnia! 😘

Choroba dwubiegunowa, a borderline

Choroba afektywna dwubiegunowa podobnie jak osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline charakteryzują się dużą zmiennością nastroju jednak czy to podobieństwo sprawia, że te dwie dolegliwości są nie do odróżnienia? Błąd. Między nimi występuje wiele różnic. W tym wpisie wskaże wam kilka z nich.

ChAD vs BPD:

Cechy wspólne:

1. Duża impulsywność
2. Myśli/tendencje (para)samobójcze
3. Niestabilność emocjonalna
4. Niestabilne relacje międzyludzkie
5. Nieadekwatny gniew
6. Oba mają tendencję do rozwijania się we wczesnej dorosłości

Różnice:

1. Choroba afektywna dwubiegunowa jest chorobą, borderline zaś to zaburzenie;
2. Objawy wspólne dla obu dolegliwości występują w znacznie większym nasileniu w przypadku osób z zaburzeniem borderline;
3. W przebiegu choroby dwubiegunowej pojawiają się dwa różne epizody zwane manią i depresją. W przypadku zaburzenia borderline również mamy do czynienia z dwoma fazami jednak tutaj są one określane jako epizody czarno-białego myślenia lub też jako rozszczepienie;
4. U osób z chorobą dwubiegunową impulsywność jest związana z występowaniem epizodów mani bądź depresji, natomiast u osób z borderline jest to jeden z najczęściej występujących objawów, który w przebiegu zaburzenia jest stale obecny;
5. Zmiany nastroju w przypadku dwubiegunówki nie są powiązane z żadnymi zdarzeniami. W przypadku borderline są one bardzo silnie powiązane z tym co dzieje się w życiu cierpiącego na to zaburzenie;
6. U osób, u których zdiagnozowano chorobę afektywną dwubiegunową musiał wystąpić co najmniej jeden epizod depresji oraz manii lub hipomanii z dominującym uczuciem euforii. Aby zdiagnozowano zaburzenie borderline występować muszą częste zmiany nastroju spowodowane tym jak rozwinęła się osobowość z występującą przy tym drażliwością, uczuciem smutku, pustki oraz lękiem;
7. Długość epizodów manii/hipomanii oraz depresji w dwubiegunówce to aż od kilku dni do kilku tygodni podczas, gdy zmiany nastroju w przypadku zaburzenia borderline mogą następować nawet co 5 minut;
8. Choroba dwubiegunowa jest zaburzeniem afektywnym, zaś borderline jest zaburzeniem osobowości. Dwubiegunówka skupia się więc głównie na zaburzeniach związanych z nastrojem chorego, a borderline wywiera wpływ przede wszystkim na relacje międzyludzkie, które znacznie utrudnia;
9. Choroba afektywna dwubiegunowa da się leczyć przy pomocy farmakoterapii. Celem jest uzyskanie stanu bezobjawowego czyli tzw. remisji podczas, gdy borderline jako zaburzenie osobowości jest ciężkie do całkowitego wyleczenia, aczkolwiek możliwa jest ogromna poprawa osiągana przy pomocy psychoterapii do tego stopnia, że osoba cierpiąca jest w stanie poprawnie funkcjonować w społeczeństwie;
10. Zaburzenie borderline znacznie częściej (nie zawsze) jest związane z traumatycznymi zdarzeniami z dzieciństwa niż choroba afektywna dwubiegunowa.

To by było na tyle. Mam nadzieję, że ten wpis dostarczył nieco wiedzy na temat choroby dwubiegunowej, a także borderline i że teraz różnice między nimi są dla was o wiele bardziej widoczne.

Pozdrawiam wszystkich gorąco! Buziaki! 😘

Osobowość chwiejna emocjonalnie - typ impulsywny

Po części o osobowości chwiejnej emocjonalnie pisałam już w poprzednim wpisie. Wspomniałam także, że jednym z dwóch typów tego zaburzenia jest borderline, który już omówiłam. Jednym z dwóch...a jaki jest ten drugi? Jest to właśnie tzw. typ impulsywny. 

Definicja:

Typ impulsywny jest jednym z typów osobowości chwiejnej emocjonalnie. Jest to zaburzenie, które głównie charakteryzuje się impulsywnością, występowaniem gwałtownych zachowań bez przewidywania możliwych ich konsekwencji.

Kryteria diagnostyczne:

Aby móc wskazać typ impulsywny, najpierw w ogóle musi zostać zdiagnozowana osobowość chwiejna emocjonalnie. Aby się tak stało pacjent w trakcie rozmowy z psychiatrą/psychoterapeutą/psychologiem musi wykazać przynajmniej trzy z poniższych cech:

• Niestabilność emocjonalna
• Brak kontroli impulsywnych zachowań
• Tysiące myśli w głowie
• Duże napięcie wewnętrzne
• Wroga postawa względem innych ludzi
• Wybuchy gwałtownych zachowań
• Chęć wyżycia się na innych
• Ogólna nienawiść

W momencie, w którym postawiono diagnozę osobowości chwiejnej emocjonalnie, nie możemy od razu mówić o typie impulsywnym. Aby stwierdzono typ impulsywny pacjent musi wykazać conajmniej dwa z poniższych objawów:

• Gwałtowne zachowania podejmowane bez zważania na konsekwencje
• Niestabilny i kapryśny nastrój
• Trudności z odraczaniem nagród za swoje działania
• Brak kontroli nad gniewem oraz gwałtownością zachowań
• Kłótliwość i tendencja do wchodzenia w konflikty, zwłaszcza, gdy jego działania zostały skrytykowane

Jeśli wybierając się do specjalisty, podczas diagnostyki wykażemy te objawy to najprawdopodobniej zostanie nam postawiona diagnoza właśnie osobowości chwiejnej emocjonalnie typu impulsywnego.

!WAŻNE: Ostateczną diagnozę stawia psychiatra! 

Przyczyny zachorowań:

Ciężko jest wskazać kilka konkretnych przyczyn sprawdzających się w każdym przypadku, aczkolwiek wśród najczęstszych można wyróżnić:

• Genetyka
• Wpływ otoczenia
• Nieumiejętność prawidłowej oceny rzeczywistości
• Czynniki zdrowotne

Leczenie:

Jako, że jest to zaburzenie, a nie choroba leczenie skupia się bardziej na psychoterapii. Najbardziej zalecane nurty to psychodynamiczny oraz dialektyczno-behawioralny. 

Leczenie farmakologiczne ma jedynie charakter wspomagający i jest konieczne tylko czasem np. w wypadku występowania innych zaburzeń/chorób mogących przeszkadzać w terapii.

Ciekawostki:

• Typ impulsywny występuje o wiele rzadziej niż typ borderline
• W terapii największe znaczenie ma zdobycie zaufania pacjenta, co bywa niezwykle trudne
• W większości przypadków nie występują myśli samobójcze.

To tyle na ten temat. Mimo, że osobowość chwiejna emocjonalnie typu impulsywnego występuje dość rzadko to nie należy jej lekceważyć, gdyż jest ona bardzo problematyczna zarówno dla zaburzonego jak i dla jego otoczenia. Najważniejsze w leczeniu jest nasze wsparcie, które bardzo pomoże w terapii.

Na koniec życzę wszystkim miłego dnia! Buziaki! 😘