Zespół Münchhausena

Domyślam się, że wielu z was po raz pierwszy słyszy tę nazwę. Co to tak właściwie jest? Cóż moim zdaniem zdecydowanie jest to dość ciekawe zjawisko...

Definicja:

Zespół Münchhausena jest to choroba z grupy zaburzeń pozorowanych polegająca na celowym wywoływaniu u siebie lub też naśladowaniu objawów bądź też niewydolności psychicznych lub fizycznych w celu wymuszenia na personelu medycznym hospitalizacji. Zespół ten najczęściej występuje u osób dotkniętych zaburzeniami osobowości (zwłaszcza w psychopatii) oraz u osób z tendencjami masochistycznymi lub obsesyjnymi.

Typy:

• Typ brzuszny
• Typ skórny
• Typ krwotoczny
• Typ neurologiczny

Typ brzuszny:

Wędrująca operacja jamy brzusznej - powodem operacji najczęściej stają się podejrzenia niedrożności jelit, spowodowane połknięciem ostrego przedmiotu.

Typ skórny:

Symulacja dotyczy chorób skóry

Typ krwotoczny:

Histeria krwotoczna - najczęściej prezentowane objawy to objawy hemofilii, wymioty krwią lub też krwotok z płuc. Osoby z tą formą zaburzenia prowokują krwawienia z nosa lub połykają krew zwierzęcą, a następnie prowokują wymioty,

Typ neurologiczny:

Neurologiczny zespół diabelski - Chorzy symulują najczęściej: napady bólów głowy, utraty świadomości i padaczkopodobne

Zastępczy zespół Münchhausena:

Dotyczy on wywoływania objawów przez inną osobę nie tylko u siebie, ale i u dzieci. Cierpią na to najczęściej matki, które wzmacniają istniejące dolegliwości lub wywołują je w podobny sposób jak w wypadku zespołu Münchhausena.

To by było tyle na ten temat. Jest to bardzo szkodliwe zaburzenie, które zdecydowanie trzeba dla własnego bezpieczeństwa leczyć. W tym celu wykorzystywana jest psychoterapia.

Wszystkich gorąco pozdrawiam i życzę miłego dnia! 😘

Histrioniczne zaburzenie osobowości

Co to tak właściwie jest?:
Zdaję sobie sprawę, że większość osób słyszy to pojęcie po raz pierwszy. Nazwa histrionicznego zaburzenia osobowości pochodzi z łaciny od słowa histrio oznaczającego aktora. Osoby z tym zaburzeniem charakteryzują się niezwykłą teatralnością zachowań, przesadnym wyrażaniem swoich emocji, potrzebą bycia w centrum uwagi oraz prowokacyjną seksualnością. Takie osoby zrobią dosłownie wszystko, aby uwaga była skupiona właśnie na nich, m.in. kogoś szturchną, będą zachowywać się wulgarnie, potkną się, omdleją, a w najbardziej ekstremalnych przypadkach dla uwagi posuną się nawet do próby samobójczej.

Objawy:

• Teatralność zachowań;
• Niestosowna uwodzicielskość, prowokacyjne zachowania;
• Chęć bycia w centrum uwagi, a w razie jej niedostatku odczuwany dyskomfort;
• Płytka uczuciowość;
• Koncentracja na atrakcyjności fizycznej;
• Duże nacechowanie emocjonalne wypowiedzi, tak, aby wpływały na jej odbiór przez rozmówcę;
• Łatwe uleganie wpływom innych.

Podtypy Millona:

• Osobowość Histrioniczna Teatralna (osobowość histrioniczna)
• Osobowość Histrioniczna Infantylna (osobowość histrioniczna i cechy osobowości borderline)
• Osobowość Histrioniczna Pełna Życia (osobowość histrioniczna i cechy osobowości narcystycznej)
• Osobowość Histrioniczna Zjednująca (osobowość histrioniczna i cechy osobowości zależnej i kompulsywnej)
• Osobowość Histrioniczna Wzburzona (osobowość histrioniczna i cechy osobowości borderline)
• Osobowość Histrioniczna Nieszczera (osobowość histrioniczna i cechy osobowości antyspołecznej)

Leczenie:

W leczeniu histrionicznego zaburzenia osobowości stosuję się głównie psychoterapie. Farmakoterapię natomiast stosuję się tylko w przypadku współwystępowania objawów depresji lub zaburzeń lękowych. Ważnym jest, aby dokładnie sprawdzić tę kwestię, gdyż leki mogą zostać wykorzystane w sposób demonstracyjny przez pacjenta w celu zwrócenia uwagi na powagę swojego stanu. Ich stosowanie wymaga ostrożności przez ryzyko wykorzystania ich w celach samobójczych.

Ciekawostki:

• Wbrew temu co się może wydawać osoby z tym zaburzeniem są często ciepłe, sympatyczne i pełne energii;
• Osoby takie bardzo łatwo zmieniają zdanie na jakiś temat. Wystarczy rozmowa z kimś lub przeczytanie czegoś w internecie;
• Osobowość ta częściej jest diagnozowana u kobiet;
• Ludzie z tym zaburzeniem często mają niską samoocenę;
• Osoby z taką osobowością mogą normalnie funkcjonować w społeczeństwie.

To tyle na ten temat. Zaburzenie to jest bardzo ciężkie zarówno dla osób zaburzonych jak dla ich otoczenia. Najważniejsze jest podjęcie leczenia, które umożliwi prawidłowe funkcjonowanie.

Pozdrawiam i życzę miłego dnia! 😘

Osobowość chwiejna emocjonalnie - typ impulsywny

Po części o osobowości chwiejnej emocjonalnie pisałam już w poprzednim wpisie. Wspomniałam także, że jednym z dwóch typów tego zaburzenia jest borderline, który już omówiłam. Jednym z dwóch...a jaki jest ten drugi? Jest to właśnie tzw. typ impulsywny. 

Definicja:

Typ impulsywny jest jednym z typów osobowości chwiejnej emocjonalnie. Jest to zaburzenie, które głównie charakteryzuje się impulsywnością, występowaniem gwałtownych zachowań bez przewidywania możliwych ich konsekwencji.

Kryteria diagnostyczne:

Aby móc wskazać typ impulsywny, najpierw w ogóle musi zostać zdiagnozowana osobowość chwiejna emocjonalnie. Aby się tak stało pacjent w trakcie rozmowy z psychiatrą/psychoterapeutą/psychologiem musi wykazać przynajmniej trzy z poniższych cech:

• Niestabilność emocjonalna
• Brak kontroli impulsywnych zachowań
• Tysiące myśli w głowie
• Duże napięcie wewnętrzne
• Wroga postawa względem innych ludzi
• Wybuchy gwałtownych zachowań
• Chęć wyżycia się na innych
• Ogólna nienawiść

W momencie, w którym postawiono diagnozę osobowości chwiejnej emocjonalnie, nie możemy od razu mówić o typie impulsywnym. Aby stwierdzono typ impulsywny pacjent musi wykazać conajmniej dwa z poniższych objawów:

• Gwałtowne zachowania podejmowane bez zważania na konsekwencje
• Niestabilny i kapryśny nastrój
• Trudności z odraczaniem nagród za swoje działania
• Brak kontroli nad gniewem oraz gwałtownością zachowań
• Kłótliwość i tendencja do wchodzenia w konflikty, zwłaszcza, gdy jego działania zostały skrytykowane

Jeśli wybierając się do specjalisty, podczas diagnostyki wykażemy te objawy to najprawdopodobniej zostanie nam postawiona diagnoza właśnie osobowości chwiejnej emocjonalnie typu impulsywnego.

!WAŻNE: Ostateczną diagnozę stawia psychiatra! 

Przyczyny zachorowań:

Ciężko jest wskazać kilka konkretnych przyczyn sprawdzających się w każdym przypadku, aczkolwiek wśród najczęstszych można wyróżnić:

• Genetyka
• Wpływ otoczenia
• Nieumiejętność prawidłowej oceny rzeczywistości
• Czynniki zdrowotne

Leczenie:

Jako, że jest to zaburzenie, a nie choroba leczenie skupia się bardziej na psychoterapii. Najbardziej zalecane nurty to psychodynamiczny oraz dialektyczno-behawioralny. 

Leczenie farmakologiczne ma jedynie charakter wspomagający i jest konieczne tylko czasem np. w wypadku występowania innych zaburzeń/chorób mogących przeszkadzać w terapii.

Ciekawostki:

• Typ impulsywny występuje o wiele rzadziej niż typ borderline
• W terapii największe znaczenie ma zdobycie zaufania pacjenta, co bywa niezwykle trudne
• W większości przypadków nie występują myśli samobójcze.

To tyle na ten temat. Mimo, że osobowość chwiejna emocjonalnie typu impulsywnego występuje dość rzadko to nie należy jej lekceważyć, gdyż jest ona bardzo problematyczna zarówno dla zaburzonego jak i dla jego otoczenia. Najważniejsze w leczeniu jest nasze wsparcie, które bardzo pomoże w terapii.

Na koniec życzę wszystkim miłego dnia! Buziaki! 😘

Borderline, czyli ,,Osobowość z pogranicza"

Właśnie...ale z jakiego pogranicza? Co to w ogóle jest ten cały ,,Borderline"?

Definicja:
Borderline z angielskiego tłumaczymy jako właśnie osobowość z pogranicza. Jest to nazwa na jeden z podtypów zaburzeń osobowości. Dokładniej, borderline jest nazwą jednego z typów osobowości chwiejnej emocjonalnie. Są dwie odmiany. Typ impulsywny i właśnie typ borderline (graniczny).
O co chodzi z tym pograniczem? Już tłumaczę. Pojęcie to zostało wprowadzone w XX wieku, a określano nim osoby, których problemy psychiczne mieściły się pomiędzy zaburzeniami psychotycznymi, a nerwicowymi, jednak nie następowało pogorszenie na tyle wielkie, aby można było mówić o schizofrenii. Nastrój osób posiadających to zaburzenie mimo, że bardzo zmienny, to jednak określany jest jako stabilny. Jest to pojęcie tzw. ,,stabilnej niestabilności". Charakterystycznymi cechami osób z zaburzeniem osobowości borderline są też m.in. uczucie pustki, niespełnienia, zaburzenia tożsamości, strach przed odrzuceniem/porzuceniem.

Kryteria diagnostyczne:
Jak diagnozowana jest osobowość typu borderline? Żeby można było mówić o w ogóle osobowości chwiejnej emocjonalnie spełnione muszą być co najmniej trzy spośród poniższych czynników:

• Niestabilność emocjonalna
• Brak kontroli impulsywnych zachowań
• Tysiące myśli w głowie
• Duże napięcie wewnętrzne
• Wroga postawa względem innych ludzi
• Wybuchy gwałtownych zachowań
• Chęć wyżycia się na innych
• Ogólna nienawiść

Na diagnozę borderline oprócz trzech cech z powyższych składają się co najmniej dwa objawy spośród takich jak:

• Niepewność co do obrazu ja (zaburzenie w obrębie self image) oraz co do wewnętrznych celów i preferencji
• Podświadome dążenie do bycia uwikłanym w niestabilne, a często i toksyczne związki/relacje
• Nadmierne wysiłki, próby trzymania przy sobie ludzi spowodowane strachem przed porzuceniem
• Groźby i zachowania autodestrukcyjne
• Chroniczne uczucie pustki

Jeżeli wybralibyśmy się do specjalisty (psychologa/psychoterapeuty/psychiatry) to jeśli podczas diagnostyki wykażemy te objawy to najprawdopodobniej postawiona nam zostanie diagnoza właśnie borderline.
!WAŻNE: Ostateczną diagnozę stawia psychiatra!

Inne objawy:

• Kłótliwość
• Huśtawka nastroju z byle powodu
• Idealizowanie aktualnego partnera
• Strach przed porzuceniem
• Skłonności do samouszkodzeń
• Próby samobójcze
• Zaburzenia odżywiania
• Zachowania niebezpieczne (np. jazda samochodem, narkotyki, przygodny seks)
• Czarno-białe postrzeganie świata
• Łatwe popadanie w skrajności
• Objawy psychotyczne (omamy, urojenia i/lub dezorganizacja)

Borderline, a choroby psychiczne:

Czy jest jakaś różnica? Ano jest i to nawet spora. Borderline jest zaburzeniem osobowości. No właśnie - zaburzeniem. Nie chorobą. Na czym polega różnica? Choroby psychiczne są związane z nadmiarem lub też brakiem wystarczającej ilości jakiejś substancji w mózgu np. dopaminy, serotoniny czy też noradrenaliny. Dlatego też wysoką skuteczność w ich leczeniu ma farmakoterapia. Jeśli natomiast chodzi o zaburzenia to sprawa jest nieco inna. W zaburzeniach wszystko jest jak należy, ale nie tak jak trzeba. Starając się to wytłumaczyć w miarę zrozumiale... Chodzi o to, że nie stoją za nimi żądne nadmiary lub niedobory. Ilość się zgadza. Po prostu wszystko jest ,,wymieszane" i z pomocą psychoterapii trzeba to ,,poustawiać" w odpowiednich miejscach. Trochę tak jak puzzle ;)

Co do chorób psychicznych jest też jedna kwestia, a mianowicie - to, że posiadamy zaburzenie wcale nie znaczy, że nie możemy na nic zachorować. Zaburzenie osobowości typu Borderline bardzo lubi chodzić w parze z m.in.

• zaburzeniami odżywiania
• stanami lękowymi
• zaburzeniami nastroju (np. depresja, choroba afektywna)
• zaburzeniami somatycznymi
• uzależnieniami

Leczenie:

Jako, że borderline nie jest chorobą, a zaburzeniem to farmakoterapia ma charakter jedynie wspomagający. Leki są stosowane w celu zmniejszenia wahań nastroju. Ze względu na skłonności do uzależnień osób z tym zaburzeniem bardzo żadko stosuje się leki uspokajające, a już w szczególności te na bazie benzodiazepiny. Chorym najczęściej przepisuje się leki SSRI, leki przeciwpsychotyczne lub też tzw. stabilizatory nastroju.
Podstawową metodą leczenia borderline jest psychoterapia, która ma nauczyć osoby z tego typu osobowością radzić sobie ze swoimi emocjami, a także ułatwić im funkcjonowanie w społeczeństwie, w relacjach lub też związkach. Najbardziej zalecanymi są terapia psychoanalityczna lub też terapia dialektyczno-behawioralna.

Autoagresja:
Bardzo często osoby cierpiące na zaburzenie borderline mają problemy z wszelkimi formami autoagresji. Według statystyk 70-75% dokonuje samouszkodzeń oraz około 70% ma próbę samobójczą. Samobójstwa dokonuje około 10% z BPD.
Dodatkowo 50-80% angażuje się w różnego typu ryzykowne zachowania np. nadużywanie różnych substancji psychoaktywnych

Ciekawostki:

• jednym z często używanych przykładów używanych w celu wytłumaczeniu studentom zaburzenia osobowości Borderline jest przemiana Anakin'a Skywalker'a w Darth Vader'a (Gwiezdne Wojny)
• większość cierpiących z powodu tego zaburzenia zmaga się także z innymi problemami psychicznymi lub też uzależnieniami
• niektórzy z zaburzonych doświadczają psychoz
• większość z nich wcale nie szuka uwagi i nie lubuje się w manipulacji
• często ludzie z BPD nie chcą się leczyć poprzez związaną z tym zaburzeniem stygmatyzację
• podczas, gdy część osób z tym zaburzeniem łatwo wpada w gniew, to druga część jest płaczliwa i powściągliwa
• niektórzy z zaburzonych uwielbiają spędzać czas w samotności
• w internecie jest mnóstwo tekstów niesłusznie zniechęcających do kontaktów z osobami z tym zaburzeniem (dotyczy to głównie osób, które podjęły się leczenia i pracują nad sobą)
• osoby te wcale nie są niebezpieczne
• bliskim osoby z tym zaburzeniem na pewno nie jest łatwo, jednakże jest to nieporównywalny ciężar do tego, który ma zaburzony sam ze sobą

To byłoby tyle na ten temat. Pamiętajcie, że zawsze należy okazywać takim osobom wsparcie i zrozumienie, a także, że nie są ani niebezpieczni, ani gorsi od innych, ani też niewarci znajomości. Osoby z tym zaburzeniem mogą być równie niesamowite, co te w pełni zdrowe :D

DZIĘKUJĘ ZA UWAGĘ I WSZYSTKICH GORĄCO POZDRAWIAM! 😘